HALK YEREL BASINA SAHİP ÇIKMADIKÇA...
Kesinlikle kalkınamayız, kesinlikle ileri gidemeyiz.
Halk yerel gazetelerine sahip çıkmadıkça bu yörede romancımız, şairimiz, hikayecimiz, fıkracımız, ressamımız, sanatkarımız yetişmeyecektir.
Geçenlerde Salih Canikli Bey ile sohbet ediyoruz: Türkiye liglerinin hiç birinde Tekirdağ´ dan yetişen bir sporcumuz yok, çünkü alt yapımız yok şeklinde serzenişte bulundu. Haklıydı, ama olsa bile o genç sporcuları parlatacak basına sahip olmadığımız sürece yine haneye zarar yazar.
Sosyal medyadan takip ediyoruz, hayıflanmamak mümkün değil.
Hepimizin, her ailenin sevinçli veya hüzünlü günleri vardır, olabilir, olacaktır da...
Kimimiz, güzel bir ameliyatla ölümden dönmüşüzdür.
Kimimiz, en sevdiğimizin hatırası için bağışlarda bulunmuşuzdur.
Kimimiz, müthiş bir diploma veya sertifika elde etmişizdir.
Vesair.
Ama bunları anarken, kutlarken nedense aklımıza yerel gazetelerin sayfaları gelmez. İstanbul´ da ünlü bir işadamı veya bir holding yakını ölmeye görsün, sayfalar dolusu taziye ilanlarını okuruz gazetelerden. Oysa... Bizler de burada sevincimizi, hüznümüzü gazetelerde ölümsüzleştirsek yapacağımız masraf taş çatlasa 200, 300, bilemedin 500TL´ yi geçmeyecektir.
Güçlü gazetelere sahip olan iller mutlaka kredibilitesi de en yüksek iller arasındadır; Kocaeli, Kayseri, Konya, Bursa, İzmir´ in gazeteleri ulusal renk, kalite ve çapta yayınlanıyor. Basını güçlü olan iller her zaman için Ankara´ dan daha fazla ilgi görürler. Nitekim bu iller diğerlerine göre açık ara önde gidiyor.
Mesela Panko Birlik Başkanı ve aynı zamanda AK Parti Karaman İli Milletvekili Recep Konuk şeker fabrikalarının satışını uygun görmediğini açıkladı. Parti politikasına ters düşümüş olsa da adamcağız üreticiden yana konuştu. Özelleştirilmesini istemedi. Sn. Konuk isterse kamuoyu önüne çıkmasın, isterse halkın beklentilerine kayıtsız kalsın, mümkün mü? Vallah Konya medyası adamı tefe koyar.
Nerede bizimkiler, duydunuz mu tek bir cümlelerini? Bizde de Alpullu var.
Peki... Çare nedir?
Çare, halkın kendisidir. Çare; esnafıyla, işvereniyle, kurum ve kuruluşlarıyla yerel basına sahip çıkmaktır.
Halk medyasına sahip oranda müşküllerimizi yenebiliriz.
Tekirdağ´da...
Çok zengin aileler var ama bunlardan kaçı yerel bir gazeteye abonedir?
Güçlü işletmeler var ama yüzde limitine girmeyecek kadar çok çok azı yerel gazetelere abone...
Niye okumuyoruz, niye sorgulamıyoruz, niye ilgi göstermiyoruz?
Geçenlerde bir işyerine gittim, ?Ben kendim okumadığım gibi burada çalışan elemanların dahi gazete okumalarına izin vermem? Dedi. Aferin(!)
Çok kişiyle diyaloglarımız şöyle geçiyor:
?-Bunları, şunları yazsanıza, niye yazmıyorsunuz?
?-Abone misiniz herhangi bir gazeteye?" Diye soruyorum, cevapları, ?-Hayır? Oluyor.
Buna mukabil sayıları az da olsa çok duyarlı çok olgun esnaflarımız var.
Eee, biz buyuz... Biz bu olduğumuz sürece de kalkınamayız, güç olamayız, sömürülmeye devam ederiz.
