EN ÇOK SEN YORDUN BENİ

Veda ettim insanlığa; En çokta sen yordun beni, Yol eyledim karanlığa; En çokta sen yordun beni! Geleneğin kurbanıydık; Hep el alem hayranıydık; Hangi tahtın sultanıydık? En çokta sen yordun beni! Ruhum sıkkın mengenede; Daim sükut eylemede, Hayali bir debdebede, En çokta sen yordun beni! Gerçeğimi arıyorum; İçin için yanıyorum, Yaralıyım kanıyorum, En çokta sen yordun beni! Hayatımın paydaşıydın; Sol yanımın baş tacıydın, Gurbetimin ilacıydın, En çokta sen yordun beni! ŞAİRCE Gülay SORMAGEÇ Hayat mı yoruyor? İnsan mı yoruluyor? Umut mu yok oluyor? Hangisi? Neden? Niçin? Hayatta her şey insan ve insanlık için diyoruz, böyle inanıyor ve bunu haykırıyoruz....