Nedense iki ayrı kavganın, iki ayrı dünyanın tarafı olmak düşmüştü kaderimize. Neyi değiştirebildik ki?

KEŞKE Giriş bölümleri çok farklı iki hikâye gibiydik biz. Birimiz kuzeyin orman gülü, diğerimiz batının ayçiçeğiydi sanki. Farklı ağızlarda  ve  farklı makamlarla söylenen bir ezgi gibiydik yani.  . Bende hâlâ silinmez izleri olan güzel günler paylaştık?  Ah ne günlerdi o günler?.. Benden bir ömür alıp götürdüler? O güzel günler ne kadar da çabuk yaşandı ve bitti. O güzelim günlerde ulu orta muhabbetler edeceğimize ıslak ıslak bakışarak nemli kirpiklerimize söyletebilseydik şarkımızı keşke? Sen bana sadece yüklemlerden oluşan cümleler fısıldasaydın. Emir cümleleri gibi? Gel, al, ver, bak, sev gibi? Biraz da eksiltili cümleler söyleseydin.  ?Ah bir deniz kıyısında, buralardan uzak?? gibi.  Sonra da  eksiltili cümlelerinin beni nasıl yarım bıraktığını gözleyebilseydin. En sonunda  öğrenebilseydin yaz  güneşinin nasıl yakıp kavurduğunu, kış gecelerininse nasıl ayaza kestiğini. Nihayetinde birlikte yükselip yıldızlara oradan bakabilseydik dünyadaki resmimize keşke? Suyun ateşi söndürdüğünü, ayrı ayrı yerlerde mütemadiyen akan nehirlerin aslında okyanuslarda  buluştuğunu birlikte idrak edebilseydik. Islak topraklardan elimize bulaşan çamurları aynı derede yıkasaydık.  En güzel tohumların çatlak topraklarda çiçeklendiğine birlikte şahit olsaydık keşke? Nedense iki ayrı kavganın, iki ayrı dünyanın tarafı olmak düşmüştü kaderimize. Neyi değiştirebildik ki? Bir yudum kahveyi zehretmeseydik  birbirimize. Aynı fincana dokunsaydı mahzun dudaklarımız.  Diyeceğim o ki zehrolmasaydı içimizde bir bir umutlarımız keşke? Sen  suda yüzen nilüfer tazeliğinde yaşarken hayatı, ben kurak toprağın yağmura kavuşma anı gibi  ıslak tuttum kirpiklerimi bir ömür. Yıllar sonra orman güllerinin sarısıyla  ayçiçeğin sarısını kıyaslamaya kalkışmasaydık keşke? Oysa ben geniş zamanlar ummuştum kulağına şiirler fısıldamak için? Olmadı? Uçurtmam tellere takıldı? İpi kopan uçurtma gibi çaresiz kalmasaydım keşke? Sen de korkmasaydın bu kadar mutlu olmaktan ve bilseydin gülmenin aslında sana ne dayanılmaz bir güzellik kattığını. İdeolojik bir anafora kurban etmeseydik hikâyemizi keşke? Sonunda  kahve değil, öfke döküldü o tertemiz sayfalarımıza. Mutluluk şarkıları  söylemeyi  umarken, vehmin kıvılcımları tutuşturdu kitabımızın sayfalarını? Olmasaydı sonumuz böyle keşke? Ben Musa cesaretiyle  koşarken suya, sen  İbrahim teslimiyetiyle yürürken  ateşe  gördüğümüz bir serapmış aslında? Bu seraba aldanmasaydık keşke? Sabahattin Ali   ? Çakıcı´nın İlk Kurşunu? kitabında ?Birbirlerine bu kadar yakın kimselerin buluşması enderdir. Biz tesadüfün bu lütfunu tekmelemeyecek kadar zeka gösterelim? Ne dersin?? der.   Ne hoş bir tespit? Bizim için de geçerliydi ama olmadı ?  ?Başka sevgilerde teselli bulunca işte biz o gün tükeneceğiz.? şarkı sözlerini mırıldanırken  ? Birbirimize gönül koymadan ?Bu sonu  hazırlayan ilahi bir yazgıydı; böyle olması gerekiyordu, böyle oldu.?  diyebilsek keşke?