Çok tuhaf bir toplum olduk çıktık sonunda.
Dinlemeden konuşuyoruz,anlamadan dinlemiş gibi yapıyoruz,işimize geldiği gibi davranıyoruz,nalıncı keseri gibi kendimize yontuyoruz,yine aynı şekil de saçma sapan şeylerle itham ediyoruz,karşı tarafa fırsat vermeden yargılıyoruz ve peşin hüküm verip kendimize düşmanlar,rakipler üretiyoruz.
Haksızca onu,bunu,şunu suçluyoruz.
Ne oldu bize değerli dostlarım arkadaşlarım???
Ama sıra kendimizi eleştirmeye geldi mi,maalesef kendimize toz kondurmuyoruz.Biz sanki sütten çıkmış ak kaşık.Anlayıp dinlemeden suçladığımız her kimlerse,onlar da işe yaramazın,yalancının,dolandırıcının teki deyip işin içinden sıyrılıp çıkıyoruz.Her türlü şaibenin sahibi olarak değerlendiriyoruz.
Yok böyle bir dünya değerli okuyucularım.
Bir gün kendinize yapılmasını istemediğiniz her hangi kötü bir şeyi başkası için düşünmeyin,istemeyin hatta ve hatta yakınınızdan dahi geçirmeyin.Gün gelir ipe bağlayıp kuyuya attığınız bir taş ayağınıza dolanır ve kuyunun içine sizi çeker alır.
Eliniz de belgeniz bilginiz,deliliniz,ispatınız,şahidinizvar ise sonuna kadar hakkınızı arayınız elbette,ama yok ise susmak en kestirme yoldur diyorum...
Rahmetli büyüklerimiz hep böyle derdiler o gün bugün ben de kulağıma hep küpe yapıp takmışımdır o sözleri..
Neden mi??
Bir gün gelir de lazım olur diye değil...
Her gün lazım oluyor diye...
İşte öyle...Sevgi@samiminiyetle...
Birgülce