Tüm derneklerin baş sıkıntısı tahsil edilemeyen aidatlardır.
Türk Ocağı Başkanı olarak aynı sıkıntıları Ben de yaşıyorum
Bu konu çoğunlukla önemsenmiyor.
Üzerine düşersen verenler var.
Kendiliğinden gönüllü verenler var.
Bir de, “Beni üyelikten çıkar” diyenler var.
Ne olacak o zaman?
Aidat alamazsa ne yapacak o dernek?
Sızlanacak… Ve ilk kongrede bırakıp kaçacak…
Dernekle partiyi birbirine karıştıranlar oluyor.
“Parti iktidarda iken benim bir işim vardı, yapmadı” Sözleriyle karşılaşıyorum.
Her ne kadar, “Partiyle, derneği karıştırmayın!” Deseniz de faydası yok.
Türk Ocağı belirli dönemlerde üyelerinin çok işine yaramıştı.
Müdür olsun, amir olsun diye gece gündüz çabalıyorduk.
Gün gelip Siz, dönemin derneği olmaktan çıkınca; müdürler, amirler ortalarda görünmez oldular.
Gördüğün zaman da “ Geçti artık, Türk Ocağı mı kalmış” diyebiliyorlar.
Bunlara; çıkarcılar, uyanıklar, akıllılar diyelim mi?
Kullanıldığına mı üzülürsün, açıkgöz tavırlara mı?
Hâlbuki Ocak Siyaset-üstü bir kurumdur.
Türk milliyetçiliğini özümsemiş onlarca üyemiz var.
Bir de gel - geçler var.
Bu tipler üyelik haklarını zayi ettiler.
Türk Ocağı ki, Türklüğün Ocağıdır.
Gönül işi bu… Anlayan gelsin, anlamayana güle, güle!
Tüm dernek yöneticisi arkadaşlara da tavsiye ederim; boşuna yorulmayın.